26 สิงหาคม 2551

สวัสดีค่ะอาจารย์ วันดี ที่เคารพ

                ตอนนี้หนูทำงานได้ สองเดือนแล้ว(เฮ้อ ได้สักทีหลังจากรอมานาน13 เดือน) ถ้าไม่เพราะ work permit เจ้ากรรมไม่มาหายไป หนูคงทำงานเก็บเงินได้เยอะแล้ว และไม่ต้องเสียเวลารอนานขนาดนี้ แต่ความจริงมันไม่หายหรอกimmigration ไม่ได้ส่งมาให้หนูมากกว่า เพราะว่าหลังจากหนูได้ work permit อันใหม่มา เขาก็mail มาว่าจะส่งwork permit อันที่คิดว่าหายมาให้ แต่ช่างเถอะ อโหสิให้ ขอให้เขาให้ green card หนูเร็วๆ แล้วกัน

                หนูทำงานที่ Pacific Alliance Medical Center, LA ซึ่งอยู่ในย่าน China Town หนูทำอยู่ในICU มีทั้งหมดแปดเตียง อัตรา nurse: patient 1:2 คนไข้ส่วนใหญ่เป็น คนจีน เวียดนาม แมกซิกัน แต่คนจีนมากหน่อย ถ้าใครพูดภาษาจีน mandarin ,Cantonese ได้ก็ดี แต่อย่างไรก็ตามเขาใช้ English เป็นภาษาหลัก มีล่ามให้ในภาษาที่เราพูดไม่ได้  รพ นี้ไม่มีER มีแต่ URGENT CARE UNIT ดังนั้นคนไข้ส่วนใหญ่จะเป็นคนแก่ซะมาก ไม่มีcase trauma เป็นรพ เล็กแต่อบอุ่น เหมาะสำหรับการเริ่มต้น

                หนูได้รับการtraining 7 weeks ความจริงเขาให้ 6 แต่หนูขอต่ออีกหนึ่งอาทิตย์ เขาให้ต่อได้ถ้าเรารู้สึกไม่มั่นใจ  เขามีpreceptor คอยดูแลเรา  สิ่งที่ต้องปรับตัวอย่างมากคือเรื่องภาษา เพราะผู้ร่วมงานมีหลายชาติ แต่ละคนมี accent ต่างกันไป พูดกันต่อหน้าไม่เท่าไร แต่ทางโทรศัพท์เป็นเรื่องที่ยาก แต่เขาก็ให้กำลังใจเราดีว่า มันเป็นธรรมดาสำหรับคนเริ่มต้น นอกจากนี้ก็เรื่อง ศัพท์ทาง Lab ,procedures ที่ใช้ต่างกันกับบ้านเราแล้วก็ instruments ที่ ต่างกัน อ้ออีกเรื่องหนึ่งคือ บ้านเราเวลาทำงานใน ICU จะคุ้นกันว่าเราจะทำงานเข้าคู่กันตลอดเวลาทำcomplete bed bath  ที่นี่เขาทำคนเดียว แต่ถ้าขอความช่วยเหลือเขาก็ช่วย  โดยสรุปรวมแล้วหนูรู้สึกมีความสุขกับงานที่นี่ ผู้ร่วมงาน(คนจีน อียิปต์ ฟิลิปปินส์) ก็ดี

                ตอนนี้หนูยังพักอยู่กับพี่ วิโรจน์ กับ พี่วันดี เหมือนเดิม(อยู่มา 1 ปีแล้วนะเนี่ยะ) ขอบคุณอาจารย์ และ พี่แตนที่เป็นคนพาหนูมาพบและอาศัยอยู่กับพี่สองคนนี้ เขาดีกับหนูมากๆทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน อยู่กันเหมือนพี่น้อง ช่วยสอนขับรถให้ ช่วยดูและหาซื้อรถ ตอนนี้หนูซื้อรถแล้ว จะส่งรูปไปให้ดูนะคะ(เป็นรถมือสองค่ะ) หนูขับไปทำงานประมาณ 40 นาที รพ อยู่ห่างบ้านประมาณ 34 miles  ความจริงไปรถไฟได้แต่ต้องขึ้นกับตารางเวลา ทำให้เสียเวลามาก อยู่ที่เมืองนี้(upland)ดี เพราะอยู่นอกเมือง อากาศดี มีห้างสรรพสินค้า ตลาดเวียดนามขายของเอเชีย ทำกับข้าวไทยกินตลอด อยู่ใกล้บ้านพี่แตน บางทีก็แวะไปคุยที่บ้านพี่แตน(ProNurse Los Angeles) อ้อมีวัดไทยใกล้ๆบ้านหลายวัด ไปทำบุญเกือบทุกอาทิตย์ ไปบ่อยกว่าตอนอยู่เมืองไทยซะอีก (

                อาจารย์เป็นอย่างไรบ้างคะตอนนี้ กิจการดีไหมคะ ที่โรงเรียนเป็นอย่างไรบ้างคะ จะมีคนเดินทางมาไหมคะตอนนี้ ทราบว่ามีคนหลายคนที่มีปัญหาเดียวกันกับหนูตอนแรกๆ ที่สอบ nclex ได้แต่ยังสอบภาษาอังกฤษไม่ผ่าน อยากจะบอกว่า English เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาและ ค่าใช้จ่ายมาก สำหรับหนูใช้เวลาเกือบ 2-3 ปี ที่เก็บสะสมมาเรื่อย  สอบตกก็หลายครั้ง(6ครั้ง)ที่เมืองไทย มาสอบที่นี่อีก 2 ครั้ง ถึงจะผ่าน หนูมาที่นี่ตอนเดือน May,2007 ตอนนั้นก็ทำงานบ้างแต่ไม่มาก เพราะว่าตั้งใจจะสอบให้ผ่านภายใน 3 เดือน 6 เดือน ก่อนได้งาน ไปเรียน private course กับ Diana (American teacher) อยู่สามเดือน เสียค่าใช่จ่ายเยอะเหมือนกัน ทั้งค่าเรียน ชั่วโมงละ 27$ ค่าเดินทาง(ขี้นรถไฟ รถราง เดินไกลมาก) ค่ากิน(บางทีห่อข้าวไปกิน) ถ้าถามว่าเรียนที่ไหนดีกว่ากันระหว่างเมืองไทยกับที่ต่างประเทศ ในความคิดเห็นของหนู หนูคิดว่า เรียนที่เมืองไทยถูกกว่ามาก ได้ความรู้เยอะเหมือนกัน ได้อยู่ใกล้ครอบครัว เดินทางสะดวก แต่ในต่างประเทศสิ่งที่ได้เพิ่มคือ ความมั่นใจในการพูดกับชาวต่างชาติ กับ เรียนรู้ ความคิด แนวคิด วัฒนธรรม ซึ่งใช้ในการสอบ speaking ดั้งนั้นถ้าจะสอบให้ผ่านต้องฝึกให้มากทั้ง 4 skills (writing, reading, listening, speaking) ทำให้ได้ทั้งสี่อย่างในหนึ่งวัน แล้วก็ต้องอ่านหนังสืออย่างอื่นเกี่ยวกับเรื่องทั่วๆไปด้วยทุกวัน เช่น วิทศาสตร์  สังคม การศึกษา สิ่งแวดล้อม บทความเกี่ยวกับเด็ก คนแก่ วัยรุ่น ข้อโต้แย้งต่างๆ  เกี่ยวกับสุขภาพ อ่านได้ทั้งภาษาไทยและอังกฤษ แต่อ่านภาษาอังกฤษก็ดี ได้ทั้ง ศัพท์ และ ไอเดีย  อ่านเรื่องพวกนี้จะช่วยมากใน writing, reading, and speaking หาอ่านได้ใน internet , search ใน google

            หนูได้ข่าวว่าลูกศิษย์อาจารย์หลายคนกำลังได้คิวสัมภาษณ์ กับสถานทูต ดีใจด้วยนะคะ  มาแบบนี้ก็ดีนะคะอาจารย์ ถึงจะรอนานหน่อย แต่ก็รออยู่ที่บ้านใกล้ครอบครัว อบอุ่น ทำงานได้ระหว่างรอ อาหารการกินอร่อย ถูกใจ สำหรับคนมีวีซ่านักท่องเที่ยวแล้วอยากจะมารอที่นี่ แล้วเปลี่ยนวีซ่าที่หลัง ก็ต้องทำใจยอมรับความเสี่ยงหน่อยว่า immigration จะมีเปิดรับใบสมัครเมื่อไร ไม่มีใครรู้และให้คำตอบได้ จะต่อวีซ่า หรือเปลี่ยนเป็นวีซ่านักเรียน ก็ต้องมีค่าใช้จ่าย ระหว่างรอต้องมีค่าที่พัก อาหาร อื่นๆ งานหาทำได้ บางครั้งยาก บางครั้งง่าย โชคดีอาจเจองานเบา โชคร้ายอาจเจองานหนัก ค่าจ้างค่อนข้างถูก (8-12 $/hr) เพราะเราไม่มีใบอนุญาตทำงาน คงต้องชั่งใจและตัดสินใจว่าจะมาแบบไหนดี

                ท้ายนี้ขอให้อาจารย์ และ อาจารย์ดำมีสุขภาพแข็งแรงนะคะ ขอให้กิจการโรงเรียนของอาจารย์ดำเนินไปด้วยดี ขอให้ลูกศิษย์ของอาจารย์ทุกคนประสบความสำเร็จอย่างที่มุ่งหวังนะคะ(สู้ต่อไปไอ้มดแดง …..)

ด้วยความเคารพและนับถือ

นิรมล ชัมภารีย์( MONA)